środa, 20 czerwca 2018
Związek Zawodowy Pracowników Ruchu Ciągłego
Związek:
Pozostałe:
Wyszukiwarka:


Losowe zdjęcie
WIGILIA 2011_07
WIGILIA 2011_07

» zobacz zdjęcie
» wejdź do działu
Strefa Związkowca
Login:

Hasło:





» Zapomniałem hasło
Polecamy

 

Ramowy rozkład czasu pracy
na rok 2018

 

 

 

 

 

 

Newsletter:
E-mail:




Interpelacja nr 16702 do ministra finansów w sprawie zaległego podatku dochodowego za abonament zdrowotny.
Jesteś w: LUX-MED

Interpelacja nr 16702 do ministra finansów w sprawie zaległego podatku dochodowego za abonament zdrowotny.

Interpelacja nr 16702 do ministra finansów w sprawie zaległego podatku dochodowego za abonament zdrowotny

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że nawet 2 mln osób mogą dopłacić do fundowanego przez firmę lekarza. Za 40-złotowy abonament zdrowotny, płacony przez firmę, pracownik może teraz zapłacić do 900 zł zaległego podatku, ponieważ urzędy skarbowe upominają się o podatek od pakietów medycznych opłacanych pracownikom przez firmy. Chodzi o zaległości z ostatnich 5 lat. Szacuje się, że z pakietów korzysta 1,5-2 mln pracowników. W związku z niejasnymi przepisami dotychczas nie płacili oni z tego tytułu podatku dochodowego PIT. Dopiero ostatnio Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że od abonamentu trzeba płacić podatek. Oznacza to, że osoby, którym pracodawca zafundował abonament, np. za 40 zł miesięcznie, nie płacąc od niego podatku np. przez pięć lat, będą musiały odprowadzić go od kwoty ok. 2,4 tys. zł. W zależności od stawek podatkowych może to być 500-900 zł, plus odsetki za zwłokę. Zaległy podatek będą musieli zapłacić pracodawcy, ale niewątpliwie sięgną potem do kieszeni pracowników. Na dodatek firmy będą musiały zapłacić zaległe składki na ZUS i to z odsetkami.

W związku z powyższym pytam Pana Ministra:

1. Czy prawdą jest, że urzędy skarbowe żądają zapłaty podatku od pakietów medycznych opłacanych pracownikom przez firmy?

2. Na jakiej podstawie urzędy skarbowe mogą zażądać zapłaty tego podatku?

Poseł Anna Sobecka

Toruń, dnia 17 czerwca 2010 r.

Odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów - z upoważnienia ministra - na interpelację nr 16702 w sprawie zaległego podatku dochodowego za abonament zdrowotny

Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pani poseł Anny Sobeckiej, zawartą w piśmie z dnia 5 lipca 2010 r. nr SPS-023-16702/10 w sprawie zaległego podatku dochodowego za abonament zdrowotny, uprzejmie informuję.

Stosownie do postanowień art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307, ze zm.) przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Jak wynika z postanowień art. 12 ust. 3 ww. ustawy, wartość pieniężną nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych (jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi niewchodzące w zakres działalności pracodawcy) ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b. Dlatego też w przypadku usług zakupionych przez pracodawcę wartość pieniężną tych świadczeń dla celów podatkowych ustala się według cen zakupu.

Z powołanych przepisów wynika zatem jednoznacznie, iż pracodawca jest obowiązany do doliczenia do przychodu pracownika wartości faktycznie otrzymanych przez pracownika świadczeń, w tym usług medycznych, stosując w tym celu ceny zakupu usługi.

Z kolei dla pracodawców wydatki związane z wykupieniem abonamentów medycznych stanowią koszt podatkowy.

Uchwałą z dnia 24 maja 2010 r. (sygn. akt II FPS 1/10) Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów uznał, iż: ˝Wykupione przez pracodawcę pakiety świadczeń medycznych, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.), stanowią dla pracowników, uprawnionych do ich wykorzystania, nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy˝.

Uzasadniając powyższe stanowisko, skład siedmiu sędziów uznał, iż ˝sama możliwość skorzystania z usług medycznych posiada istotny wymiar finansowy, czego dowodzi także szybko rosnąca popularność pakietów medycznych. Gdyby pracownik ową możliwość chciał zapewnić sobie samodzielnie, musiałby wykupić abonament, płacąc za niego częstokroć więcej niż kwota wydatkowana przez pracodawcę w przeliczeniu na jednego uprawnionego zatrudnionego. Nie budzi zatem wątpliwości, że pracownik nabywający dzięki pracodawcy możliwość nieodpłatnego korzystania z prywatnej opieki medycznej, otrzymuje przysporzenie majątkowe˝.

Należy zatem stwierdzić, iż podjęta w dniu 24 maja 2010 r. uchwała ostatecznie rozwiała wątpliwości co do poprawności wielokrotnie prezentowanego stanowiska zarówno przez ministra finansów, jak i przez organy podatkowe, że wartość zindywidualizowanych abonamentów medycznych zakupionych przez pracodawcę dla pracowników jest przychodem ze stosunku pracy, podlegającym opodatkowaniu. Abonament medyczny stanowi bowiem nieodpłatne świadczenie, a przychód z tego tytułu powstaje w momencie otrzymania uprawnienia do korzystania z usług medycznych (abonamentu medycznego), a nie w momencie skorzystania z konkretnej usługi medycznej.

Stanowisko Ministerstwa Finansów, jak i organów podatkowych było powszechnie znane za sprawą mediów, które w ostatnich latach szeroko komentowały tę sprawę.

Jeżeli płatnicy mieli wątpliwości co do obowiązku pobierania zaliczek na podatek od przedmiotowych świadczeń, mogli występować z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Do końca czerwca 2007 r. tego rodzaju interpretacje wydawali naczelnicy urzędów skarbowych. Od lipca 2007 r. do ich wydawania uprawniony jest minister finansów. Zmiana ta miała na celu wyeliminowanie rozbieżności w stosowaniu przepisów prawa podatkowego. O ile zatem do końca czerwca 2007 r. mogły pojawiać się różnice interpretacyjne, to w momencie wejścia w życie przepisów dotyczących wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego przez ministra finansów możliwość występowania odmiennych interpretacji została zminimalizowana.

Podkreślenia wymaga, iż instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości co do prawnopodatkowych skutków dotyczących zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w określonym stanie faktycznym. Obok funkcji informacyjnej instytucja ta wywołuje również dodatkowe skutki polegające na ochronie podmiotu, który zastosował się do treści wydanej w jego sprawie interpretacji indywidualnej, przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do jej treści. Podkreślić przy tym należy, że w obecnie obwiązującym stanie prawnym zarówno ogólne, jak i indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego nie stanowią prawa, nie tworzą i nie przewidują obowiązku zastosowania się do nich przez zainteresowanych adresatów prawa podatkowego oraz nie mają mocy formalnie wiążącej organy podatkowe.

Indywidualny charakter pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego znajduje odzwierciedlenie w zakresie ochrony prawnej, której zasady unormowane zostały w przepisach art. 14k, 14l, 14m oraz 14n ustawy Ordynacja podatkowa. Stosownie do pierwszego z wymienionych przepisów zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Z kolejnych regulacji dotyczących ochrony prawnej związanej z interpretacjami podatkowymi wynika, że zastosowanie się do interpretacji, która następnie została zmieniona lub nie została uwzględniona w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, powoduje zwolnienie wnioskodawcy z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji, jeżeli:

1) zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania się do interpretacji, która uległa zmianie, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej oraz

2) skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce po opublikowaniu interpretacji ogólnej albo po doręczeniu interpretacji indywidualnej.

Ochrona ta obejmie skutki podatkowe zdarzeń mających miejsce do końca okresu rozliczeniowego, w którym opublikowano lub doręczono rozstrzygnięcie zmieniające bądź uchylające interpretację.

Z przytoczonych powyżej unormowań wynika szereg podstawowych przymiotów ochrony prawnej związanej z instytucją interpretacji prawa podatkowego. Cechą szczególną jest fakt, że ochrona prawna nie obejmuje zakazu wszczynania postępowania podatkowego. To po pierwsze. Po drugie, okoliczność zastosowania się do treści interpretacji oraz tożsamość stanu przedstawionego we wniosku o jej wydanie ze stanem ustalonym w ramach postępowania podatkowego podlega badaniu przez organ podatkowy. Po trzecie wreszcie, ochroną prawną mogą zostać objęci wyłącznie wnioskodawcy, przez co nie tylko interpretacja, ale również związana z nią ochrona ma charakter ściśle indywidualny. Oznacza to, że przysługująca wnioskodawcy ochrona prawna nie może być cedowana na inne podmioty.

Zgodnie z art. 8 ustawy Ordynacja podatkowa płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Na mocy art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej ˝zakładami pracy˝, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany, a niewpłacony, o czym stanowi art. 30 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Stosownie do art. 30 § 4 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa w § 1, organ ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku. Przepisów § 1-4 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli podatek nie został pobrany z winy podatnika; w tych przypadkach organ podatkowy wydaje decyzję o odpowiedzialności podatnika (art. 30 § 5 Ordynacji podatkowej).

Z powyższych uregulowań wynika, że odpowiedzialność płatnika dotyczy podatku niepobranego lub podatku pobranego, a niewpłaconego. Płatnikowi, który nie dopełnił obowiązków nałożonych przepisami art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (np. nie pobrał i nie wpłacił podatku od świadczenia z tytułu abonamentu medycznego), przysługuje prawo do skorygowania, na podstawie art. 81 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, deklaracji PIT-4R i odprowadzenia zaległego podatku dochodowego na rachunek właściwego organu podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę oraz skorygowania informacji PIT-11. Nieskorzystanie z tego uprawnienia skutkować będzie wszczęciem postępowania podatkowego i wydaniem przez organ podatkowy, na podstawie art. 30 § 4 Ordynacji podatkowej, decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika. Należy dodać, że nie zwalnia to podatnika z obowiązku wykazania w zeznaniu podatkowym wszystkich swoich dochodów podlegających opodatkowaniu. Obowiązek ten ciąży na podatniku również, gdy podatek nie został pobrany przez płatnika, a podatnik posiadał wiedzę o wszystkich uzyskanych przez siebie dochodach. W przypadku niewykazania w zeznaniu podatkowym wszystkich dochodów podatnik ma możliwość, na podstawie art. 81 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, skorygowania zeznania podatkowego za lata, w których nie wykazał dochodu, w tym przypadku świadczenia z tytułu abonamentu medycznego. Korekta zeznania będzie polegała na uwzględnieniu w nim dochodu uzyskanego z tego tytułu.

Odpowiedzialność podatnika i płatnika za zobowiązanie podatkowe ustaje po upływie okresu przedawnienia tego zobowiązania. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności.

W przypadku płatnika, który będzie korzystać z ochrony prawnej związanej z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, nie będzie on obowiązany do zapłaty należności wynikającej z wydanej wobec niego decyzji, o której mowa w art. 30 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Zakres ochrony uzależniony będzie od okoliczności występujących w danej sprawie, w szczególności od momentu wystąpienia skutków podatkowych związanych ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji, oraz momentu otrzymania interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Kwestie odpowiedzialności podatnika zostały natomiast uregulowane w rozdziale 2 działu III ustawy Ordynacja podatkowa.

W myśl art. 26 ustawy Ordynacja podatkowa podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki.

Odpowiedzialność podatkowa podatnika, w odróżnieniu np. od odpowiedzialności karnej czy cywilnej, ma charakter obiektywny, gdyż art. 26 Ordynacji podatkowej nie operuje pojęciami winy czy też dobrej wiary.

Wobec powyższego na podatniku ciąży obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od wszystkich uzyskanych przez niego dochodów, podlegających opodatkowaniu, również od wartości pakietu medycznego otrzymanego przez pracownika. W przypadku niezapłacenia podatku w terminie płatności (do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym) podatnik jest zobligowany do naliczenia odsetek za zwłokę od dnia następującego po upływie tego terminu do dnia zapłaty podatku, włącznie z tym dniem, stosownie do art. 53 § 3 i 4 Ordynacji podatkowej oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ministra finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 165, poz. 1373, z późn. zm.).

Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, iż płatnicy, którzy mimo wątpliwości co do tego, czy powinni pobierać zaliczki na podatek, czy też nie powinni pobierać zaliczek od świadczeń w postaci abonamentów medycznych, nie wystąpili o interpretację indywidualną i zdecydowali się nie pobierać zaliczek od tych świadczeń, ponieśli ryzyko, którego wielkość musieli oszacować. Treść uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 24 maja 2010 r. przekonuje, iż ryzyko to się nie opłaciło. Dlatego też niezbędne będzie poniesienie przewidzianych prawem konsekwencji.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na symetrię odpowiedzialności pomiędzy płatnikami i podatnikami z jednej strony a Skarbem Państwa z drugiej. Gdyby bowiem podejmujący uchwałę sędziowie nie podzielili stanowiska ministra finansów i organów podatkowych, to niewątpliwie podatnicy beneficjenci abonamentów medycznych, którym płatnicy pobrali zaliczki na podatek od tych świadczeń, masowo składaliby korekty zeznań podatkowych z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Wówczas wszelkie konsekwencje finansowe rozstrzygnięcia poniósłby Skarb Państwa. Przykładem jest wyrok ETS z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07 Magoora sp. z o.o. przeciwko dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie. W związku z jego wykonaniem przyznano prawo odliczenia podatku od towarów i usług od nabywanych przez podatników paliw do napędu pojazdów samochodowych niebędących samochodami osobowymi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 14 lipca 2010 r.

Autor: zamieścił: sekretarz


Drukuj
© Związek Zawodowy Pracowników Ruchu Ciągłego w Bydgoszczy - Wszelkie prawa
zastrzeżone, Webmaster - ITB Vega