piątek, 15 grudnia 2018
Związek Zawodowy Pracowników Ruchu Ciągłego
Związek:
Pozostałe:
Wyszukiwarka:


Losowe zdjęcie
055 Warszawa 2008.11.05.
055 Warszawa 2008.11.05.

» zobacz zdjęcie
» wejdź do działu
Strefa Związkowca
Login:

Hasło:





» Zapomniałem hasło
Polecamy

 

Ramowy rozkład czasu pracy
na rok 2019

 

 

 

 

 

 

Newsletter:
E-mail:




Interpelacja nr 11964 do prezesa Rady Ministrów w sprawie zmniejszenia kosztów pracy (badania okresowe oraz wypadki).
Jesteś w: Społeczna Inspekcja Pracy w ZEC Bydgoszcz S.A.

Interpelacja nr 11964 do prezesa Rady Ministrów w sprawie zmniejszenia kosztów pracy (badania okresowe oraz wypadki).

Interpelacja nr 11964 do prezesa Rady Ministrów w sprawie zmniejszenia kosztów pracy

Szanowny Panie Premierze! Pracodawcy zwracają uwagę na przepisy, które w czasach kryzysu podnoszą koszty pracy i jednocześnie nie sprawdzają się w praktyce. Przykładem tego są m.in. przepisy zobowiązujące do wykonania przez pracownika wstępnych badań lekarskich, w przypadkach gdy przechodzi z jednej firmy do innej bez ani jednego dnia przerwy w pracy na to samo stanowisko. W tym przypadku pracodawca ponosi koszty badań pracownika, a w zależności do zajmowanego stanowiska jest to od 100 do 300 zł. Przedmiotowe zaświadczenie nie jest jednak honorowane w nowej firmie, pomimo iż zostało sporządzone w oparciu o badania lekarza medycyny pracy np. z tego samego zakładu medycyny pracy czy nawet tego samego lekarza.

Kolejnym problemem, na który wskazują pracodawcy, jest kwestia niespójności w przepisach o ubezpieczeniach społecznych z tytułu wypadków przy pracy i chorobach zawodowych. Mianowicie chodzi o sytuację, w której Zakład Ubezpieczeń Społecznych, nie uznając decyzji pracodawcy o zakwalifikowaniu zdarzenia za wypadek przy pracy, nie przyznaje pracownikowi prawa do świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego i jednocześnie podwyższa zakładowi pracy składkę wypadkową w związku z zaistniałym wypadkiem przy pracy.

Problematyczna wydaje się również kwestia obowiązku wykonywania pomiarów czynników szkodliwych na stanowiskach pracy, co wynika z zapisów rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z dnia 29 listopada 2002 r. (Dz. U. 2002 Nr 217, poz. 1833). Zgodnie z zapisami ww. aktu wynika obowiązek dokonywania pomiarów czynników szkodliwych (np. pomiaru wibracji i urządzeń) raz w roku lub raz na dwa lata. Przedmiotowe rozporządzenie nakłada na pracodawcę taki obowiązek, pomimo że np. samochody przechodzą regularne badania techniczne, posiadają stosowne świadectwa homologacji oraz inne dokumenty poświadczające spełnianie wszelkich norm. Niestety, pomimo ww. dokumentacji, nadal pracodawca jest zobowiązany do wykonania pomiaru czynników szkodliwych i tym samym musi ponieść dodatkowe koszta.

Dlatego mając powyższe na uwadze, zwracam się do Pana Prezesa Rady Ministrów z następującymi pytaniami:

1. Jakie kroki prawne zostaną podjęte w celu zmiany zaistniałej sytuacji?

2. Czy przedmiotowe zmiany będą konsultowane z przedsiębiorcami?

3. Czy zasadnym jest, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych, nie uznając decyzji pracodawcy o zakwalifikowaniu zdarzenia za wypadek przy pracy, nie przyznaje pracownikowi prawa do świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego, jednocześnie podwyższa zakładowi pracy składkę wypadkową w związku z zaistnieniem wypadku przy pracy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jarosław Matwiejuk

Białystok, dnia 7 października 2009 r.

Odpowiedź sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na interpelację nr 11964 w sprawie zmniejszenia kosztów pracy

Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Jarosława Matwiejuka w sprawie zmniejszenia kosztów pracy (wystąpienie Marszałka Sejmu z dnia 14 października 2009 r., znak: SPS-023-11964/09) z upoważnienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Propozycja dotycząca zwolnienia z odbywania wstępnych badań lekarskich osób posiadających ważne badania, przyjmowanych do pracy u innego pracodawcy na takie samo stanowisko, jest niezgodna z art. 229 § 4 Kodeksu pracy, w myśl którego pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku. Orzeczenie lekarskie dotyczy konkretnego stanowiska u danego pracodawcy i tylko w takiej sytuacji zachowuje ważność. Należy także zauważyć, że lekarz wydaje orzeczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na określonym stanowisku na podstawie wyników przeprowadzonego badania lekarskiego oraz oceny zagrożeń dla zdrowia i życia pracownika występujących na tym stanowisku. U nowego pracodawcy mogą występować zupełnie inne czynniki szkodliwe dla zdrowia lub warunki uciążliwe niż te, które były brane pod uwagę przy wydawaniu orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do zatrudnienia na określonym stanowisku u poprzedniego pracodawcy. Na przykład zupełnie inne warunki pracy (zagrożenia) będą występować na stanowisku spawacza, który u jednego pracodawcy spawa elementy na otwartej przestrzeni, a u drugiego wykonuje spawanie wewnątrz zbiorników.

Należy dodać, że w myśl art. 14 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy - profilaktyczna ochrona zdrowia powinna być dostosowana do zagrożeń zdrowia i bezpieczeństwa, które występują w miejscu pracy.

Odnosząc się do kolejnej kwestii, wyjaśniam, że rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz. U. Nr 217, poz. 1833, z późn. zm.) ustala wartości najwyższych dopuszczalnych stężeń chemicznych i pyłowych oraz natężeń fizycznych czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy. Przepisy tego rozporządzenia nie określają problematyki badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, gdyż regulują to przepisy rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 20 kwietnia 2005 r. (Dz. U. Nr 73, poz. 645, z późn. zm.). Rozporządzenia te zostały wydane w trosce o zdrowie pracowników i stanowią (poza m.in. badaniami lekarskimi) bardzo ważny czynnik służący zapobieganiu chorobom zawodowym. Ze względu na fundamentalną rolę tych rozporządzeń w systemie prewencji nie jest zasadne dokonywanie ich zmian mających na celu ograniczenie bądź nawet likwidację badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, zwłaszcza w związku z odnotowywanym w Polsce w ostatnich latach wzrostem liczby zatrudnionych w warunkach szkodliwych dla zdrowia oraz liczby chorób zawodowych.

Jeżeli chodzi o kwestie dotyczące sytuacji, w których Zakład Ubezpieczeń Społecznych, ustalając prawo do świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego, nie uznaje danego zdarzenia jako wypadku przy pracy, a równocześnie zdarzenie to jako wypadek przy pracy jest uwzględniane przy wyliczaniu dla płatnika przez zakład wysokości stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe, uprzejmie wyjaśniam.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322) stopę procentową składki na ubezpieczenie wypadkowe dla płatnika składek zgłaszającego do ubezpieczenia wypadkowego co najmniej 10 ubezpieczonych ustala zakład jako iloczyn stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe określonej dla grupy działalności, do której należy płatnik składek, i wskaźnika korygującego ustalonego dla płatnika składek.

Wysokość wskaźników korygujących określa rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie różnicowania stopy procentowej składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych w zależności od zagrożeń zawodowych i ich skutków (Dz. U. Nr 200, poz. 1692, z późn. zm.).

Zgodnie z § 8 powołanego rozporządzenia wartości wskaźników korygujących zawierają się w przedziale od 0,5 do 1,5 w zależności od tego, czy kategoria ryzyka ustalona dla płatnika składek jest niższa czy wyższa od kategorii ryzyka ustalonej dla grupy działalności. Kategorię ryzyka dla grupy działalności, do której należy płatnik ze względu na rodzaj wykonywanej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności, ustala się na podstawie załącznika nr 2 do powołanego rozporządzenia, natomiast kategorię ryzyka dla danego płatnika ustala zakład na podstawie danych wykazanych w informacjach ZUS IWA (formularz „Informacje o danych do ustalenia składki na ubezpieczenie wypadkowe”) przekazanych za trzy kolejne, ostatnie lata kalendarzowe, które obejmują m.in. dane dotyczące liczby poszkodowanych w wypadkach przy pracy ogółem oraz liczby poszkodowanych w wypadkach przy pracy śmiertelnych i ciężkich - art. 31 powołanej ustawy. Tak więc fakt wystąpienia u płatnika wypadków przy pracy i ich częstotliwość może decydować o ostatecznej wysokości stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe obowiązującej płatnika w danym roku składkowym.

Dane powyższe przekazywane są za okres roku kalendarzowego i powinny one obejmować jedynie te osoby, które uległy wypadkowi zakwalifikowanemu przez płatnika jako wypadek przy pracy, a przez to zostały też ujęte przez płatnika w rejestrze wypadków przy pracy (pracownicy) lub za które płatnik sporządził kartę wypadku (pozostali ubezpieczeni). Powyższe oznacza, iż dany wypadek, o ile został ujęty przez pracodawcę w rejestrze wypadków przy pracy na podstawie odrębnych przepisów, powinien być również uwzględniony w danych przekazywanych do zakładu na informacji ZUS IWA.

Jednocześnie zgodnie z art. 22 ust. 1 i 2 powołanej ustawy zakład, w drodze decyzji, odmawia przyznania świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego w przypadku:

1) nieprzedstawienia protokołu powypadkowego lub karty wypadku;
2) nieuznania w protokole powypadkowym lub karcie wypadku zdarzenia za wypadek przy pracy w rozumieniu ustawy;
3) gdy protokół powypadkowy lub karta wypadku zawierają stwierdzenia bezpodstawne.

W powyższych przypadkach kwalifikacja prawna danego zdarzenia (wypadku) jest dokonywana przez zakład jedynie na potrzeby ustalania prawa do świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego i w takim zakresie zakład jest uprawniony do badania okoliczności i przyczyn wypadku, nie będąc jednakże związany ustaleniami poczynionymi przez zespół powypadkowy w protokole powypadkowym zatwierdzonym przez pracodawcę.

Jeżeli więc pracodawca uwzględni dane zdarzenie za wypadek przy pracy, ujmując danego pracownika w rejestrze wypadków przy pracy na podstawie protokołu powypadkowego, albo sporządzi za daną osobę kartę wypadku, do czego zobowiązany jest na podstawie przepisów prawa pracy, to w świetle przepisów powołanej na wstępie ustawy zobowiązany jest on także do uwzględnienia takiego wypadku w informacji ZUS IWA, bez względu na kwalifikację prawną tego wypadku dokonaną przez zakład w związku ze zgłoszonym przez pracownika roszczeniem o przyznanie świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 6 listopada 2009 r.

Autor: zamieścił: sekretarz


Drukuj
© Związek Zawodowy Pracowników Ruchu Ciągłego w Bydgoszczy - Wszelkie prawa
zastrzeżone, Webmaster - ITB Vega